Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Η δύναμη της σκέψης


Καλώς ήλθατε στο σημερινό κείμενο συνοδοιπόροι της ζωής. Τα έχω παίξει λίγο ομολογώ τις τελευταίες μέρες. Παρόλο που η δουλειά μου, υποτίθεται ότι δεν είναι και σπουδαία, έχει πραγματικά τεράστιες απαιτήσεις και ανταγωνισμό. Σκοπός τελικά είναι να υπάρχει βελτίωση σε ένα μη ρεαλιστικό χρονικό διάστημα. Εγώ πάντως, όντας φοιτήτρια φιλοσοφίας και έχοντας κάποια όνειρα, δεν υπάρχει περίπτωση να προοδεύσω σε αυτή την εργασία. Όχι γιατί δεν μπορώ, αλλά γιατί δε θέλω. Δεν με ενδιαφέρει, δε μου αρέσει, και πέρα από όλα αυτά, οι πιέσεις είναι μεγάλες και είμαι μόνο δυο βδομάδες εκεί. Υπάρχουν δουλειές που είναι πραγματικά κουραστικές, αλλά σε αυτές θα μπορούσα να αποδώσω καλύτερα καθώς δεν υπάρχει τόσο ο ψυχολογικός πόλεμος που σου επιβάλει ένα καπιταλιστικό σύστημα πολυεθνικής εταιρείας. Μαντέψτε ποιος θα απολυθεί.

Σταματάω να σας πρήζω με τα δικά μου και μπαίνω στο θέμα. Οι αφορμές ήταν δύο, ωστόσο θα αναφέρω μόνο τη μία. Αυτή η μία λοιπόν, ήταν ένα σεμινάριο που παρακολούθησα την Τρίτη. Έγραψα και ένα ογκώδες κείμενο στο facebook γι’αυτό, γιατί πραγματικά δεν άντεξα, είχα εκνευριστεί και απογοητευτεί πάρα πολύ.

Το εν λόγω σεμινάριο είχε ως θέμα την αρχαία Φιλοσοφία διάφορων πολιτισμών. Την παρουσίαση την έκανε μία κυρία η οποία διδάσκει ψυχολογία. Βέβαια αυτό το έμαθα εκ των υστέρων. Πολλά κουλά ειπώθηκαν έχω να σας πω. Ωστόσο δεν υπήρχε μια κύρια βάση για όλο αυτό. Η κυρία αυτή μιλούσε αόριστα και ό,τι έλεγε δεν είχε σχέση με φιλοσοφία. Το μεγάλο λάθος που κάνουν πολλοί άνθρωποι, είναι να θέλουν να φιλοσοφήσουν αλλά εν τέλει να ψυχολογούν. Από έναν άνθρωπο όμως που έχει σπουδάσει και διδάσκει τόσα πολλά χρόνια, περιμένεις να έχει καταλάβει αυτή τη διαφορά. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι η φιλοσοφία είναι  μάνα της ψυχολογίας και όχι δίδυμη αδερφή  της. Το φιλοσοφείν αφορά αποκλειστικά την σκέψη. Πολλοί φιλόσοφοι έχουν ανακαλύψει θεωρίες  που είναι σημαντικές για τις επιστήμες, αλλά τα περισσότερα θέματα που αγγίζουν, αφορούν στον τρόπο σκέψης που έχει ο καθένας ξεχωριστά δίχως να ισχύει κάποια από αυτές απαραίτητα. Ο καθένας υιοθετεί έναν τρόπο σκέψης και ζωής που του ταιριάζει.

Το κυρίως θέμα μου όμως, είναι (και με βάση την αφορμή που δε σας ανέφερα), ότι πολλοί δεν χρησιμοποιούν τα όπλα τους σωστά. Αυτό γίνεται γιατί ο σκοπός τους δεν είναι πραγματικά η σκέψη και η έκφραση. Δεν ισχυρίζομαι ότι χρησιμοποιώ τα δικά μου όπλα τέλεια, αλλά ο σκοπός μου είναι απλά να μοιραστώ μια σκέψη μου μαζί σας και όχι να πάρω παραπάνω προβολές. Το κομμάτι του σκοπού, είναι ένα πολύ σημαντικό πρώτο βήμα όμως για να σου λυθούν τα χέρια και η γλώσσα έτσι ώστε να βγάλεις  κάτι όμορφο από μέσα σου. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τη Ρούλα σε σύγκριση με εμένα. Από την αρχή κιόλας αυτού του blog είχε την άνεση να γράφει. Ο σκοπός της ήταν απλά να μοιράζεται σκέψεις(ίσως και να αποβάλει) και αυτό πραγματικά της βγαίνει πολύ όμορφα και αληθινά στο λόγο. Εγώ έγραφα απλά για να λέω ότι τελείωσα και με αυτή την υποχρέωση. Πραγματικά βαριόμουν και αυτό φαινόταν σε ολόκληρο κείμενο. Επαναλαμβανόμουν πολύ, δεν είχα μια σειρά κλπ. Νομίζω με τον καιρό και όσο μου ανέβαινε η όρεξη για να μοιραστώ κάτι, αυτό άλλαξε. Μπράβο στη Ρούλα που γράφει πολύ όμορφα είτε διαφωνείτε με αυτά που γράφει είτε όχι.

Συνεχίζοντας, θα σταθώ κ’ άλλο στο κομμάτι του σκοπού μιας και είναι τόσο σημαντικός και δε θα αναφερθώ σε κάτι άλλο. Η κυρία του σεμιναρίου έλεγε και ξανά έλεγε ότι πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να δημιουργήσουν κάτι που θα μείνει ανεξίτηλο στον κόσμο και το παρουσίαζε ως κάτι κακό. Δηλαδή αν δεν αφήσεις κάποιο σπουδαίο φιλοσοφικό κείμενο πίσω σου, αν δεν αφήσεις κάποιον σπουδαίο πίνακα πίσω σου ή ο,τιδήποτε άλλο συνεπάγεται, είσαι πουθενάς. Εμμέσως, θεωρούσε τους ανθρώπους αυτούς  χαζούς. Ουσιαστικά το ανέφερε βασιζόμενη σε κάποια αρχαία θρησκεία(δε θυμαμαι ποια, βασικά παίζει και να μην είπε καν αλλά αν ξέρει κάποιος σε ποια θρησκεία αναφέρεται το βούδι και το άτμα ας το αναφέρει παρακαλώ) όπου η θέαση εξαρτάται από το να θέτεις ως σκοπό σου να αφήσεις κάτι σημαντικό για την ανθρωπότητα, αλλά το πίστευε και η ίδια ακράδαντα. Να σημειώσω εδώ ότι πάλι δε βλέπουμε φιλοσοφία στο σεμινάριο, γιατί ακόμα και αν η θρησκεία έχει κάποιες ομοιότητες με τη φιλοσοφία, δεν μπορούν να είναι ίδιες. Υπάρχουν και τεράστιες διαφορές ανάμεσά τους. Αυτό μπορούμε να το διακρίνουμε και από τις προσωπικότητες των ίδιων των φιλοσόφων χωρίς καν να εξετάσουμε τις διαφορές αυτές, καθώς οι ίδιοι δεν μετείχαν της θρησκείας.  Ας επιστρέψω όμως στο θέμα της ‘’δημιουργικότητας’’ . Το αντεπιχείρημά μου πάνω σε αυτό είναι ότι όλοι αυτοί που μας άφησαν ως κληρονομιά τα σπουδαία έργα τους, δεν ήξεραν ότι θα μείνουν στην ιστορία. Πολλοί φιλόσοφοι δε , έγραψαν έργα τα οποία δημοσιεύθηκαν πολύ μετά το θάνατό τους. Πως λοιπόν μας λες να αφήσουμε όλοι οι άνθρωποι τέτοιου είδους κληρονομιά για να πούμε απλά ότι κάτι είμαστε ή ότι φτάσαμε στο αγαθό; Ο καθένας ξεχωριστά πρέπει να κάνει κάτι για τον εαυτό του για να απολαύσει οποιαδήποτε ‘’θέαση’’.  Αν βάλεις ως στόχο απλά να δημιουργήσεις κάτι σπουδαίο για όλη την ανθρωπότητα, δεν θα το καταφέρεις και ποτέ, γιατί ο σκοπός που θέτεις δεν μπορεί να προκύπτει από μία αληθή σκέψη. 

Ζούμε στην εποχή όπου το να δείξεις ότι είσαι κάτι είναι πολύ σημαντικό. Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος φαινομένων. Βλέπουμε προσπάθειες κυρίως μέσω του κυβερνοχώρου (εφημερίδες, περιοδικά, youtube, facebook) όπου οι άνθρωποι προσπαθούνε να είναι κάτι. Ο σκοπός που κρύβεται από πίσω, συνήθως είναι η κοινωνική αποδοχή. Λίγα άτομα θέλουν πραγματικά να μοιραστούν κάτι μέσω διαδικτύου και γι’αυτό δεν πρόκειται να ρίξω καμιά ευθύνη σε αυτό. Δε θα αναφερθώ σε ‘’προβατίλα’’ γιατί δεν είμαι κουλτουροαντικαπιταλιστής και επίσης μιλάω για την σκέψη και μόνο. Το να βλέπω όμως άρθρα από γνωστές ηλεκτρονικές εφημερίδες τα οποία πέρα από το ότι έχουν αυθαίρετες πληροφορίες , γράφονται απλά για να έχει να δείξει κάτι η εφημερίδα, φαίνεται άσχημο και είναι αρκετά συχνό φαινόμενο. Η πολιτική της κάθε  εφημερίδας έχει κάποιες απαιτήσεις και απαγορεύει κάποια πράγματα βέβαια. Αυτό σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει πραγματική ποιότητα. Μπορεί να βλέπω ένα καλογραμμένο κείμενο, αλλά επίσης βλέπω ένα ψεύτικο κείμενο. Για να το πω με απλά ελληνικά, θα πρέπει όταν γίνεται κάτι, να γίνεται από καρδιάς. Αυτό που λέω είναι όντως μη ρεαλιστικό, αλλά εγώ εκφράζω σκέψεις μόνο, δεν επιβάλω και ούτε μπορώ να διαφωνήσω εξ ολοκλήρου με όλα. 

Πιο ρεαλιστικό παράδειγμα, ίσως είναι το live stream. Πολλοί το χρησιμοποιούν ως υποκατάστατο του youtube εννοώντας ότι το χρησιμοποιούν ως μέσο έκφρασης απόψεων.  Ενώ το κάνουν, δεν αξιοποιούν το όπλο της σκέψης. Έχουν ένα σχεδιάγραμμα για το τι θα πουν. Δεν είναι κακό να έχει κάποιος ένα σχεδιάγραμμα, είναι όμως χαζό το να βάζεις σε αυτό το σχεδιάγραμμα ή το κείμενο που ετοιμάζεις απόψεις που δεν ασπάζεσαι καν ο ίδιος. Προκύπτει ένα πολύ άσχημο αποτέλεσμα. Το άτομο επαναλαμβάνεται, δεν επιχειρηματολογεί, δεν έχει κάποιο πειστήριο και αυτό σε εκνευρίζει γιατί δεν μπορείς καν να κάνεις μια σωστή διαφωνία μαζί του. Μένεις απλά με το ερώτημα ‘’Γιατί;’’ και θέλεις να σπάσεις ό,τι υπάρχει γύρω σου. Σε τέτοιου είδους πρακτικές δεν μπορώ να δώσω ελαφρυντικά όπως έκανα και με τις ηλεκτρονικές εφημερίδες, γι’αυτό είπα ότι είναι και ρεαλιστικό παράδειγμα. Δηλαδή το θέμα μου δεν είναι το αν διαφωνώ ή όχι με το άτομο, αλλά το ότι δεν μπορεί καν να στηρίξει τη θέση του με κάποιο τρόπο. Δεν λέω ότι πρέπει να δείξουμε όλοι τι πραγματικά είμαστε. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να γίνεται έτσι και αλλιώς, αλλά όταν κάποιος επιλέγει να το κάνει, καλό θα ήταν να το κάνει σωστά για να έχει ένα ωραίο αποτέλεσμα. Η σκέψη δεν είναι κάτι απλό. Χρειάζεται μία αρχική επεξεργασία. Μη χάνεσαι στην οκνηρία και στο φάσμα των  πλασματικών πεποιθήσεων  σου απλά για να είσαι αρεστός. 

Η πραγματική σου σκέψη, μετράει πολύ και σε καθορίζει ως ον. Μην την καταδικάζεις χρησιμοποιώντας κάτι που προήλθε από τη σκέψη σκέψη κάποιου άλλου που είναι αγαπητός στον κόσμο. Μην την υποτιμάς καν. Έχει φοβερή δύναμη και με αυτή τη δύναμη μπορείς να διεκδικήσεις. Θα χάσεις κιόλας, γιατί δεν μπορούν όλοι να συμφωνούν μαζί σου. Αποδέξου το και αυτό, είναι φυσιολογικό να γίνεται. Θα αντιμετωπίζαμε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα αν είχαμε όλοι τις ίδιες πεποιθήσεις.

Και για να κλείσω, δεν αποκλείω ότι αυτό το κείμενο είναι ηλίθιο ή άσχημο ή κακό ή ο,τιδήποτε.  Μου ήταν πολύ εύκολο να μιλήσω ειλικρινά όμως, ακόμα και αν είναι ένα από τα αθλιότερα κείμενά μου. Ελπίζω να μην υπάρχει μεγάλη σύγχυση εντός του και να είμαι κατανοητή γιατί είναι και τεράστιο. 

Δική σας, Αγγελίνα