Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Αμφιβολίες(αρλούμπες)

Καλησπέρα, καλησπέρα τι κάνετε φίλοι μου; για μένα τέλος οι διακοπές προς το παρόν τελευταίος μου προορισμός ήταν η Κύπρος δεν είδα και πολλά από εκείνη για να σας πω. Εξάλλου πήγα για μια βάφτιση και για λίγες μέρες ωστόσο πέρασα καλά. 

Με αυτόν τον καιρό περνάω όμως ακόμα καλύτερα επιτέλους λίγη ψύχρα και συννεφιά. Λίγη παραπάνω κατάθλιψη. Σε αυτό το κείμενο θα μιλήσω για τις αμφιβολίες που έχω σε σχέση με κάποια πράγματα. Ο Φραγκλίνος είχε πει πως " Ο μόνος περιορισμός για να πραγματώσουμε το μέλλον μας είναι οι αμφιβολίες του σήμερα. Ας βαδίσουμε μπροστά με πίστη δυνατή και ζωντανή" Κάτι που με βρίσκει αρκετά σύμφωνη. Κάπου εδώ μπερδεύομαι γιατί έρχεται ο "φίλος μου" Νίτσε να πει πως "Η αμφιβολία δηλητηριάζει τα πάντα, χωρίς να σκοτώνει τίποτε" 

Μια ζωή να με μπερδεύει αυτός ο άνθρωπος. Δεν ξέρω τελικά αν πρέπει να αμφιβάλουμε ή όχι. Αν ο Φραγκλίνος είχε δίκιο ή όχι. Εγώ θα γράψω πως το σκέφτομαι και ελπίζω να καταλήξουμε κάπου στο τέλος. Αρχικά αμφιβολίες στις σχέσεις με τους ανθρώπους, από την μια δεν μπορείς να ζεις με αυτό το πράγμα αλλά από την άλλη μόλις πας να εμπιστευθείς κάποιον τυφλά 99% θα την πατήσεις. Συνήθως όμως αυτοί οι άνθρωποι μας δείχνουν ξεκάθαρα τις διαθέσεις τους απλά εμείς είτε γιατί μας συμφέρει είτε για κάποιον άλλο λόγο αρνούμαστε να το δούμε. 

Το θέμα είναι όμως αν εμείς μπορούμε να προχωρήσουμε σε έναν συμβιβασμό και μια προσποίηση του "τυφλού" αν αυτό το παιχνίδι κάνει καλό σε εμάς...Αυτό όμως θα το ξεκαθαρίσω την Δευτέρα. Γενικά να ξέρετε ότι θα αναφερθώ σε δικές μου αμφιβολίες και όχι γενικά τώρα αν τύχει και συμπέσουν με δικές σας έχεις καλώς. 

Αμφιβολίες σε σχέση με την ζωή μας γενικά π.χ. αξίζει να κάτσω εδώ να το παλέψω στην Ελλάδα με τα άτομα που αγαπώ όσο πάει ή να πω το μεγάλο αντίο και να αποκτήσω μια καλύτερη ζωή πιο νωρίς χωρίς να σπαταλήσω άλλο χρόνο. Όποια και να είναι η απόφαση πονάει αρκετά. Αλλά επειδή ξέρω πόσο δειλή είμαι, βασικά όχι δειλή απλά αγαπώ την ασφάλεια που μου προσφέρουν τα άτομα που έχω δίπλα μου. 

Αμφιβολίες σε σχέση με τον επαγγελματικό προσανατολισμό Ok ξέρω πολύ καλά πως σχεδόν κανένας μας πλέον δεν ακολουθεί αυτό που σπουδάζει και είναι πραγματικά άσχημο να παλεύεις τόσα χρόνια για κάτι και στο τέλος να αναγκάζεσαι να κάνεις κάτι άλλο. Εγώ όμως μιλάω στην περίπτωση που διάλεξες κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά ήθελες. Τελικά όμως δεν ξέρω αν αξίζει να παλέψω για αυτό το άλλο με προβληματίζουν πολλά, ξέρω καλά πως αν δεν δοκιμάσω α) δεν θα ησυχάσω και θα μου μείνει απωθημένο και β) δεν θα ξέρω ποτέ αν τελικά άξιζε. 

Γενικά έχω πολλά στο μυαλό μου που πρέπει να λύσω αυτά είναι μόνο λίγα. Το συμπέρασμα όμως που βγάζω σε ότι αφορά τις αμφιβολίες είναι πως πρέπει να υπάρχουν αρκεί να μην είμαστε μονόπλευροι. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα 100% ακόμα μπορούμε να το πάμε παραπέρα π.χ. γιατί το τραπέζι το λέμε τραπέζι και γιατί να έχει αυτή την χρήση. Καλά μαλακίες λέω τώρα αλλά ναι καταλάβατε που θέλω να το πάω. Ο Αριστοτέλης είπε πως η αμφιβολία είναι η αρχή της φιλοσοφίας και ο άτιμος πάλι δίκιο είχε. 

Η αμφιβολίες αν μπορέσεις και τις φτάσεις σε ένα καλό επίπεδο θα σου είναι χρήσιμες για το μέλλον, σε κάνουν να αναζητάς παραπάνω και τελικά να αποκτάς παραπάνω εμπειρίες από όσες πίστευες όλα αυτά όμως αν τις μετριάσουμε. Διότι προφανώς αν αμφιβάλλεις για τα πάντα θα καταλήξεις ο τρελός του χωριού, θα σε κρατάνε στάσιμο στο τώρα και δεν θα προβλέπετε μέλλον για σένα. 

Καθόλου ξεκάθαρα όσα γράφω είναι αρλούμπες, φάσκω και αντιφάσκω τέλος πάντων ελπίζω την Δευτέρα να φύγει μια αμφιβολία μου σε σχέση με έναν άνθρωπο. Αυτά τα λίγα και από εμένα σήμερα μέχρι το επόμενο κείμενο να είστε όλοι καλά 💜




Λίστα παραπόνων




omg poso eyo


Καλησπέρα αγαπητοί συνοδοιπόροι. Τι υπέροχος καιρός;! Εύχομαι να τον χαρείτε όπως τον χαίρομαι. Α, επίσης παραιτήθηκα και έχω πάρει ήδη την πρώτη τζούρα ελευθερίας και είμαι καλύτερα από ποτέ. Δεν παλευόταν άλλο.

Σήμερα θα σας πω τον πόνο μου απλά. Stay tuned!

1) Όλοι είναι δυστυχισμένοι 
Αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι ρατσίστρια με τους δυστυχισμένους ανθρώπους. Εγώ προσωπικά είμαι δυστυχισμένη τους περισσότερους μήνες του χρόνου. (Ουπς) Από εκεί και πέρα αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι αυτή η μόνιμη μίρλα. Ρε παιδιά! ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ;; Αφήστε με εμένα. Εγώ έχω υπομονή να ακούω, αυτό που πραγματικά προκαλεί θαυμασμό είναι ότι εσείς δεν κουράζεστε με τον εαυτό σας. Κάπου-κάπου δεν σας φαίνεται βαρετό; Έχω μια φίλη επαναστάτρια που είχε πολύ σοβαρό θέμα, αλλά δεν επαναπαύθηκε. Καταβάλλει όση προσπάθεια μπορεί για να αποβάλλει αρνητικούρες. Η δύναμη της βαρεμάρας βέβαια, της έδωσε το κλειδί και άρχισε να τα βλέπει όλα με άλλο μάτι. Την αγαπώ αυτή τη φίλη γιατί πριν την επανάσταση της είχε όλη την καλή θέληση να προσπαθήσει για εκείνη και γιατί μετά την επανάσταση της μου φαίνεται ότι έχει αποκτήσει περισσότερη δύναμη. Και θέλω να ξέρει ότι ποτέ δεν με κούρασε/κουράζει, γιατί το είχε ένα άγχος. Αντίθετα, κουράζομαι με αυτούς που επαναπαύονται και παίζουν το χαρτί του θύματος πολύ συχνά. Γι'αυτούς μιλάω σε αυτό το κείμενο.

2) Ελληνάρας for the win
Τώρα που παραιτήθηκα, θα βγάλω όλο μου το άχτι. Πρώτα από όλα, δούλευα στο τηλεφωνικό κέντρο της ΔΕΗ. Αν είσαι στόκος και νομίζεις ότι έχεις δίκιο, μην καλέσεις ποτέ εκεί γιατί οι περισσότεροι είναι φοιτητές εκεί και μάλιστα χαμηλόμισθοι. Πέρα από το ότι είναι σίγουρο ότι δεν θα έχεις δίκιο σκέψου και το παραπάνω. Άκουσε λοιπόν τι έχει να σου πει ο εκπρόσωπος και μετά μπορείς να εκφράσεις πολιτισμένα τον προβληματισμό σου. Δεν έχουμε καμιά όρεξη να σου πούμε ψέματα. Ένα κομμάτι ψωμί θέλουμε και είναι πραγματικά δουλειά ανάγκης. Ούτε 2000 παίρνουμε ούτε έχουμε χαμηλή τιμολόγηση στο ρεύμα. Δουλεύουμε μέσω τρίτων εταιρειών. Δεν μας πληρώνει η κωλο-ΔΕΗ. Οι φορές που πελάτης είχε δίκιο, είναι μετρημένες στα 5 δάχτυλα του χεριού σου. Το ότι στα καταστήματα ΔΕΗ είναι ζώα, δεν σημαίνει ότι είμαστε και εμείς. Απλώς πρέπει να τηρούνται κάποιες προϋποθέσεις από μέρους μας για να συνεχίσουμε να παίρνουμε αυτό το κομμάτι ψωμί. Επιπλέον, όσοι έχουν πάρει για παράπονα και το παίζουν επαναστάτες ''εγω τωρα πήρα για να στα χώσω'' πρώτα από όλα νομίζουν ότι είναι οι μόνοι που το κάνουν και δεύτερον ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗ ΔΕΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΣΟΥ ΤΡΩΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΟΥ ΡΕ ΠΑΛΙΟΚΑΡΓΙΟΛΗ.
Αυτά, ηρέμησα κάπως.

3) Στάση Αττική (και όχι μόνο)
\Απλώς εκεί το πολυσυναντά κανείς όπως και σε άλλες στάσεις που υπάρχει τόση σαρδελίαση. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΠΙΑ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΤΕ ΠΡΙΝ ΒΓΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΙΕΣΤΕ ΠΟΥ Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΠΑΤΗΣΕ ΓΙΑΤΙ Ο ΓΚΑΣΜΑΣ ΟΔΗΓΟΣ ΦΡΕΝΑΡΕ ΑΠΟΤΟΜΑ. ΕΛΕΟΣ ΕΛΕΟΣ ΕΛΕΟΣ. Η αστική ζωή δε μου ταιριάζει. Θα πάω σε σπηλιά μαλάκες, δεν παλεύεται.


4) κ00λ παρεάκι 
Αν δεν είσαι cool τυπάς στη σήμερον ημέρα, τράβα πήδα από κανένα γκρεμό. Σταματήστε να εκφράζετε τα κόμπλεξ σας. ΕΙΜΑΙ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣ ΕΧΩ ΚΟΜΠΛΕΞ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ. Δε με νοιάζει που ακούς τα καλύτερα κομμάτια του κόσμου και κανείς δεν τα ξέρει. Και δε με νοιάζει που δεν θα τα ακούς όταν όλοι θα τα έχουν μάθει. Δε με νοιάζει που έχεις γνώσεις για ό,τι αρτιστικό υπάρχει. ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΝΑ ΜΟΥ. Αλλά λίγο τσιλλαρε εσύ και το παρεάκι σου. Έχουμε και εμείς οι κοινοί θνητοί δικαιώματα (δυστυχώς για σένα).

5) Έχω βαρεθεί έτσι και αλλιώς την Αθήνα
Παιδιά, αυτό που λένε οι περισσότεροι επαρχιώτες, είναι αλήθεια. Η Αθήνα είναι ζούγκλα ρε μαλάκες. Την αγαπώ, δε λέω. Και την αγαπώ γιατί απλά περνάω υπέροχα με τα άτομα που αγαπώ. Η Πάτρα πάλι, είναι όμορφη πόλη όντως και όποιος πει το αντίθετο να πνιγεί από ένα πιρούνι που θα το χει καταπιεί στην προσπάθειά του να βγάλει μία κατσαρίδα απ'το λαρύγγι του.  Επίσης εκεί έχω το χώρο μου, οπότε αράζω πιο άνετα και είναι και ήρεμα εκεί που μένω. Αθήνα bb. 

Αυτά για σήμερα. Για πιο ειδικά θέματα, ίσως αναφερθώ σε άλλο κείμενο.

Δική σας, Αγγελίνα





Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Ψυχή

Καλησπέρα,καλησπέρα φίλοι μου ελπίζω να είστε όλοι καλά. Το κείμενο το γράφω από Πέμπτη γιατί Παρασκευή ταξιδεύω για Κύπρο οπότε θα μου είναι δύσκολο να γράψω Σάββατο από εκεί. Σήμερα νομίζω θα επιστρέψω στο παλιό "καλό" στυλ τον κειμένων μου. Τόσο καιρό τα περισσότερα κείμενα ήταν πιο χαλαρά, δεν κράτησε πολύ όμως.

Το θέμα μου για αυτή την εβδομάδα είναι η ψυχή και τι είναι αυτή για εμένα. Να τονίσω από την αρχή πως ότι διαβάσετε παρακάτω δεν σημαίνει πως είναι και σωστά είναι η δική μου άποψη όπως και σε όλα μου τα κείμενα, μόνο αν επιβεβαιώσω κάτι από έρευνες κτλ που και πάλι σε αυτή την περίπτωση θα αναφέρω όλα τα στοιχεία και από που αυτά προέκυψαν. 

Ψυχή λοιπόν...Αυτό το θέμα αρχικά το εμπνεύστηκα από μια μικρή συζήτηση που είχα με την Αγγελίνα πίνοντας τον πρωινό καφέ στην κουζίνα μου. Εμείς πρωί πρωί με το που άνοιξε το μάτι άλλη δουλειά δεν είχαμε. Γρήγορα λοιπόν έσπευσα να το σημειώσω στην ατζέντα μου "Ψυχή" .

Όταν ήμουν μικροί όπως εκμυστηρεύτηκα και στην Αγγελίνα νόμιζα πως η ψυχή είναι κάποιο όργανο του σώματος μας με διαβεβαίωσε όμως πως δεν ήμουν χαζή και πως και εκείνη αλλά και άλλα παιδιά αυτό πίστευαν. Μεγαλώνοντας προφανώς κατάλαβα πως δεν ήταν κάποιο όργανο αλλά δεν ασχολήθηκα και περαιτέρω μέχρι το λύκειο που είχα φάει ένα κόλλημα με τον Ινδουισμό. 

Τότε λοιπόν άρχισα να ψάχνομαι λίγο πάνω στην μετά θάνατο ζωή και το όλο θέμα της ψυχής ας το πάρουμε όμως από την αρχή Ψυχή από το ρήμα ψύχω δηλαδή φύσω, πνεώ κυριολεκτικά σημαίνει "ψυχρή πνοή" την ένδειξη της ζωής στο σώμα που γίνεται αισθητή μέσα από την αναπνοή. Από εκεί και πέρα όμως ανάλογα από το φιλοσοφικό σύστημα μια ψυχή μπορεί να είναι θνήτη ή αθάνατη. Για παράδειγμα στον Ινδουισμό αλλά και στον Χριστιανισμό μόνο τα ανθρώπινα όντα έχουν αθάνατη ψυχή. Βέβαια υπάρχει και ο ανιμισμός που υποστηρίζουν αβάσιμα φυσικά πως ακόμα και τα ποτάμια, βουνά κτλ έχουν ψυχή. Πάντως σίγουρα μεγάλο ρόλο έπαιξαν στις θεωρίες περί ψυχής ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας.

Δεν θέλω όμως να το πάω τόσο μακριά διατυπώνοντας όλες τις απόψεις για την ψυχή από επιστήμονες, θρησκείες, φιλόσοφους κτλ γιατί το κείμενο θα βγει ολόκληρο βιβλίο, θα σας πρότεινα όμως να διαβάσετε παραπάνω για αυτό το θέμα διότι έχει όντως μεγάλο ενδιαφέρον ακόμα και αν όχι από βιβλία μια γρήγορη ματιά στο Wiki θα σας πείσει. 

Ωστόσο τα ευρήματα της επιστήμης απλά δεν υπάρχουν ευρήματα παρόλο που γίνονται συνέχεια έρευνες πάνω σε αυτό το κομμάτι δεν έχουν δείξει κάτι ακόμα, υπάρχουν όμως και πάλι τα πιστεύω του καθενός ανάλογα με την ψυχή - νους και ψυχή - σώμα αυτές είναι οι συνδέσεις που κάνουν. Φυσικά υπάρχουν επιστήμονες που έχουν θεωρίες πως δεν υφίσταται ψυχή κάτι όμως που όπως είπα δεν έχει αποδειχθεί και δεν νομίζω ότι θα γίνει ποτέ ή έστω σύντομα 100% κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι συμβαίνει μετά τον θάνατο. 

Αξίζει όμως να αναφέρω ακόμα δύο τελευταία πριν προχωρήσω στην προσωπική μου άποψη. Σε ότι έχει να κάνει με την παραψυχολογία προσπάθησαν μέσα από διάφορα πειράματα να αποδείξουν πως η ψυχή δεν έχει καμία σχέση με τον νου ή το σώμα πράγμα που δεν κατάφεραν αλλά οι έρευνες συνεχίζουν. Άλλο ένα εντυπωσιακό και άξιο θεωρώ να αναφερθεί είναι Duncan MacDougall όπου το 1901 έκανε μετρήσεις βάρους σε ασθενείς καθώς εκείνοι πέθαιναν και κατέληξε πως η ψυχή έχει βάρος άρα είναι κάτι υπαρκτό μέσα μας και μάλιστα ζυγίζει 21 γραμμάρια. Ο φυσικός Robert L. Park όμως δεν αποδέχεται επιστημονικά σήμερα αυτή την έρευνα. 

Υπάρχουν όμως εκατομμύρια απόψεις πάνω στο θέμα πραγματικά αρκεί να έχεις χρόνο και διάθεση να ψάξεις και να διαβάσεις εγώ πάνω κάτω το έκανα και το είχα κάνει λόγο του Ινδουισμού. Αυτή την άποψη λοιπόν και θα μοιραστώ μαζί σας.

Αρχικά πιστεύω πως όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί έχουν ψυχή που αυτό πάει να πει πως ακόμα και το νερό, τα φυτά πέρα από ανθρώπους και ζώα έχουν ψυχή. Η ψυχή για εμένα συνδέεται με τον νου και σε καμία περίπτωση με το σώμα καθώς έχει αποδειχθεί πως το σώμα μας είναι υποχείριο του νου. Η ψυχή θεωρώ πως είναι ένα είδους ενεργείας. Που βάσει όλων αυτών που έχουμε στο νου πράγματα που ούτε τα φανταζόμαστε αλλά ούτε και τα ελέγχουμε τρέφεται. Δεν πιστεύω πως υφίσταται ζωντανός οργανισμός χωρίς ψυχή καθώς αν το σκεφτούμε και κυριολεκτικά είναι η πνοή. 

Τώρα τι πιστεύω για τον θάνατο σε σχέση με την ψυχή. Αρχικά πιστεύω 100% στην μετά θάνατον ζωή όχι όμως με την έννοια θα έρθω στο σώμα κάποιο άλλου ως ψυχή αλλά πως γενικά η ψυχή μου μένει εδώ, υφίσταται σαν ενέργεια μου στον χώρο. Σε αυτή την άποψη πολλοί θα πουν πως αυτά τα πιστεύω υπάρχουν επειδή φοβάμαι να αποδεχτώ τον θάνατο ή πως απλά πεθαίνουμε και τέλος.

Δεν είναι φόβος δεν έχω καμία φοβία απέναντι στον θάνατο απλά μου φαίνεται αδιανόητο πως όλη αυτή η ενέργεια, η ψυχή και το μυαλό πάνε χαμένα. Επίσης πιστεύω και πείτε με τρελή πως όταν κάποιος έχει πεθάνει σε έναν χώρο μπορείς να αντιληφθείς κάποια ενέργεια είτε αυτή είναι θετική είτε αρνητική λόγο της ψυχής που έχει μείνει πίσω. 

Τέλος πιστεύω πως η ψυχή είναι ένας μίνι θεός μέσα μας μια κινητήρια δύναμη που μας κρατάει ζωντανούς όχι με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Δεν μπορώ όμως να εκφραστώ πάνω σε αυτό το θέμα τόσο καλά όμως στον γραπτό λόγο οπότε συγχωρέστε με αν έγινα κουραστική και επαναλαμβανόμενη. Αυτά για σήμερα ελπίζω να περάσετε μια όμορφη εβδομάδα. 

Φιλάκιααααααααα       
                                                      



                                                                                         

Η ψευδαίσθηση της ελεύθερης βούλησης και η ανυπαρξία της ψυχής





Καλησπέρα αγαπητοί συνοδοιπόροι. Να τονίσω ότι αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ότι η σχέση μου με τη Σάρα είναι καρμική(ειμαστε ντετερμινιστριες, τι θέλετε;) Δεν είχαμε συζητήσει αυτή τη βδομάδα για το τι θέματα θα γράψουμε και απλώς όταν μπαίνω στο blogger βλέπω το έτοιμο κείμενό της που παραπέμπει σε αυτό που ήθελα και εγώ να γράψω σήμερα.  


Τι με οδήγησε όμως σε αυτή τη θεματολογία; Αρχικά έχει προκαλέσει σάλο η δημιουργία της τεχνητής νοϋμοσύνης που αναγνωρίζει τα ομοφυλόφιλα άτομα εδώ και αρκετό καιρό. Το σκεπτικό κατέληξε με όλη αυτή τη δημιουργία, στο ότι δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση και κατ'επέκταση ψυχή. Έρχεται λοιπόν η επιστήμη να χτυπήσει κάποιους από εμάς στα αδύναμα σημεία μας με πολύ ισχυρά επιχειρήματα. Πέρα από τα άτομα που πιστεύουν σε μια θρησκεία, ο πλανήτης μας απαρτίζεται από ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που έχει την ανάγκη να πιστέψει σε κάτι παραπάνω. Είτε γιατί φοβάται το θάνατο, είτε γιατί δεν βρίσκει κάποια άλλη κινητήρια δύναμη και έτσι βασίζεται (όχι πάντα αυθαίρετα) σε κάτι το οποίο δεν έχει δει.

Από εκεί και περά, έχω δύο βδομάδες που ακούω από πολλούς, ότι η ζωή είναι μάταια και ότι δεν αξίζει (και όχι με βάση το παραπάνω πάντα, απλώς έτυχε να γίνουν όλοι δυστυχισμένοι Σεπτέμβρη μήνα). Έχω βαρεθεί να το ακούω ρε παιδιά, αλήθεια. Αν έχετε κάτι πιο πρωτότυπο να μου πείτε it's ok με εμένα. 

Πάμε για λίγη Σαββατιάτικη αμπελοφιλοσοφία λοιπόν. 

  • Ακόμα και τα συναισθήματα βρίσκονται στον εγκέφαλο.
Πάει καιρός που εγώ η ίδια έχω σταματήσει να ρίχνω τόσο focus στην ύπαρξη της ψυχής. Έχει φθαρεί αυτή η ανάγκη. Δεν είναι τυχαίο που τα συναισθήματα για παράδειγμα είναι αποτέλεσμα ορμονικών επιδράσεων. Επίσης πολλές λειτουργίες βρίσκονται σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου μας. Το πιο απτό παράδειγμα είναι εκείνο που μας δίνει ο νευροεπιστήμονας Νταμάζιο στην περιγραφή του για το λάθος του Καρτέσιου. Το παράδειγμα αφορά ένα ιατρικό περιστατικό που διαδραματίστηκε το 1848. Ο Φιλέας Γκέιτζ επέβλεπε την κατασκευή ενός σιδηροδρόμου. Το ατύχημα που υπέστη ήταν να διαπεράσει το μπροστινό μέρος του κρανίου του μία μεταλλική μπάρα. Η επέμβαση του ανθρώπου ήταν επιτυχής, όμως ο ίδιος δεν ήταν ποτέ ξανα ο ίδιος. Ήταν σα να μην είχε ψυχή. Επι της ουσίας είχε υποστεί βλάβη το εγκεφαλικό μέρος των συναισθημάτων με αποτέλεσμα να είναι πιο οξύθυμος και να μην τον ενδιαφέρει τίποτα, ούτε καν η οικογένειά του. Έχουμε μία πρώτη επαφή λοιπόν με το ότι όλα συνδέονται με τις εγκεφαλικές μας λειτουργίες έχοντας ως παράδειγμα τα συναισθήματα.

Άλλο ένα απλό παράδειγμα, είναι η ύπαρξη διάφορων συνδρόμων που αφορούν σε δυσλειτουργίες του εγκεφάλου και έχουν επίπτωση σε συναισθηματικό επίπεδο. Η δυσλειτουργία είναι εγκεφαλική και δεν υφίσταται κάπου αλλού. Η συναισθηματική ανωριμότητα για παράδειγμα όπως και η μη κατανόηση συναισθημάτων αφορά μόνο τέτοια σύνδρομα. Μόνο εκεί μπορεί να παρατηρηθεί η εν λόγω δυσλειτουργία.

Το μόνο που δε γνωρίζουμε ωστόσο είναι το πως προκαλούνται ακόμα και τα διάφορα συναισθήματα. Ξέρουμε τον παράγοντα, δεν ξέρουμε ποιο είναι το trigger τους όμως και μπορούμε εύκολα να έχουμε ενδοιασμούς για την μη ύπαρξη της ψυχής. Ακόμα και αν βρούμε αρκετά στοιχεία, θα πρέπει να είμαστε απόλυτα σίγουροι πριν πούμε ότι ο υλισμός εν τέλει θα κερδίσει.



  • Περι ελεύθερης βούλησης.              
Διάφορες επιλογές και διάφορα διλήμματα περνούν από επεξεργασία του εγκεφάλου μας. Την απόφαση την παίρνει ο εγκέφαλος ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα πριν ακόμα εμείς συνειδητά αποφασίσουμε. Αυτό ήταν και το εν λόγω εύρημα που αλλάζει όλη μας την κοσμοθεωρία και ειδικά αυτών που πιστεύουν. Ακόμα και άθεος να είσαι, είναι το ίδιο τρομακτικό γιατί θεωρούσες ότι οι αποφάσεις που παίρνεις, είναι συνειδητές. 

Τελικά δεν είναι καθόλου έτσι και αυτό είναι πράγματι τρομακτικό. Πώς σου φαίνεται να είσαι υποχείριο του ίδιου σου του εγκεφάλου; Ο κακός δαίμονας του Καρτέσιου ενσαρκώνεται σε αυτόν και δεν μπορείς παρα μόνο να ζεις γνωρίζοντας το. 

Άλλο παράδειγμα είναι εκείνο των εθισμών. Οι εθισμοί είναι εγκεφαλικοί και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Ο εγκέφαλος σου είναι αυτός που συνηθίζει σε κάτι όπως το κάπνισμα ή το αλκοόλ. Εσύ κάνεις αυτό που κάνεις και απλώς εγκεφαλικά συνδέεσαι με αυτό. Δεν θα πει η ψυχή σου ''κοψ'το'' και εσύ θα το κόψεις. Χρειάζεται μια επιβραδυντική διαδικασία για τον κάθε εθισμό γιατί έπειτα προκύπτουν σωματικές επιπτώσεις λόγω της αλλαγής αυτής. Η αλλαγή είναι εγκεφαλική και ο εγκέφαλος δεν μπορεί από τη μία μέρα στην άλλη να δίνει άλλες εντολές από αυτές που έδινε.

Rip ψυχή και ελεύθερη βούληση λοιπόν. Αλλά και πάλι ανακύπτουν ερωτήματα όπως: Πώς είναι δυνατή η όλη λειτουργία του εγκεφάλου; Τόσο συγκεκριμένη, ορθολογική και έχοντας έννοιες μέσα του που σχετίζονται με τη θεωρία μας για τον κόσμο;

  • Είναι όντως όλα μάταια 
Ακόμα και αν δεχτούμε όλα τα επιστημονικά ευρήματα, ακόμα και αν εγκαταλείψουμε οποιαδήποτε μεταφυσική, ακόμα και αν όλα είναι τυχαία εν τέλει και δεν υπάρχει κάποιος λόγος, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι όλα είναι μάταια.

Η ματαιότητα είναι μια απάρνηση η οποία είναι αντιφατική. Αν όλα ήταν όντως μάταια, τότε θα έπρεπε όλοι να αυτοκτονήσουμε και μάλιστα χωρίς να μας ενδιαφέρει. Απλώς έχουμε την δυνατότητα του σκέπτεσθαι η οποία πολλές φορές καταλήγει σε ένα μίζερο overthinking. 

Ωστόσο, αντί να είμαστε εγωιστές, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι ακόμα και έτσι έχουμε την τάση να θέτουμε σκοπούς. Μπορεί όντως όλα μας τα θέλω να έχουν προκύψει από τη συνεκτικότητα του εγκεφάλου μας, αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν θέλουμε. Έχουμε ανάγκη να θέτουμε σκοπούς και όσους μπορούμε να τους εκπληρώνουμε. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν σχετίζεται με την ανυπαρξία της ψυχής και του Θεού. Έχει να κάνει με την εξέλιξη και την ανέλιξή μας. Αν πεθάνουμε και δεν υπάρχει τίποτα μετά, τουλάχιστον ας ζήσουμε μια ηρωική ζωή (όπως λέει και ο ψυχίατρος του έργου ''Ο άντρας με την πουά γραβάτα'').

  • Η δική μου πλευρά
Όπως είπα και πάνω δεν μπορώ να ασχοληθώ με την ύπαρξη ή την ανυπαρξία. Μου είναι πλέον αδιάφορο (σχεδόν). Από εκεί και πέρα ενστερνίζομαι το Σπινοζικό γνωμικό που αφορά το conatus καθώς μου ταιριάζει. Το conatus είναι κάτι που υπάρχει μέσα μας και είναι είτε σκοπός είτε ο νους μας είτε ο συνδυασμός των δύο. Είναι σαν μια φωτιά η οποία δεν σβήνει ποτέ. Είτε σιγοκαίει, είτε ανάβει πιο πολύ ανάλογα με τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε (εξωτερικά και εσωτερικά). Είναι μια απόδοση για την ψυχή η οποία δεν αποδίδεται από τον ίδιο τον Σπινόζα ως ψυχή. Αποδίδεται απλά ως κάτι που υπάρχει σε εμάς και είναι μια αρχή για την επιστήμη της ψυχολογίας.

Από εκεί και πέρα, μέχρι να φτάσουμε στο απόλυτο μιας ανακάλυψης, δεν μπορούμε παρά να είμαστε επιφυλακτικοί.

Αυτά τα λίγα είχα για σήμερα. 

Δική σας, Αγγελίνα

Y.Γ: Ντετερμινιστικό παρτάκι!!







Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

#Ιταλία


Καλησπέρα, καλησπέρα τι μου κάνετε πως είστε; Όπως βλέπετε μπήκαμε σιγά σιγά στην ρουτίνα μας και κάθε Σάββατο θα έχουμε κείμενο. Σε αυτό το κείμενο θα σας πω λίγα πράγματα για την Ιταλία νομίζω με σχεδόν ένα μήνα εκεί έμαθα αρκετά πράγματα. Θα τα χωρίσω σε κατηγορίες και φυσικά θα βάλω μπόλικες φωτογραφίες. 

Πρώτη εντύπωση:



Η πρώτη εικόνα που είδα μετά το αεροδρόμιο φυσικά ήταν αυτό, η πόλη ονομάζετε Nembro είναι βόρεια αρκετά στην Ιταλία και είναι με το αμάξι 1 ώρα από το Μιλάνο. Η φύση στην περιοχή και γενικά βόρεια ήταν μαγευτική παντού δέντρα, ποτάμι, ζωάκια κ.α γενικά ήταν μαγευτικά με όμορφα νεοκλασικά σπίτια. Ήταν πεντακάθαρα, υποχρεωτική ανακύκλωση, πουθενά γόπες ή σκουπίδια στον δρόμο. Αδέσποτα δεν υπάρχει περίπτωση να έβλεπε κανείς. Αυτοκίνητα όχι παρκαρισμένα από εδώ και από εκεί. Επικρατούσε κυριολεκτικά ηρεμία τάξη και ασφάλεια. 

Άνθρωποι:

Όπως είναι λογικό δεν είναι όλοι ίδιοι άλλοι εκείνοι που ζουν βόρεια σε σχέση με τους νότιους. Όσοι όμως γνώρισα εγώ ήταν καταπληκτικοί άνθρωποι, ήρεμοι, χαμογελαστοί και πρόθυμοι. Αρκετά φιλόξενος λαός. Καθόλου ξενέρωτοι ή δεν ξέρω και εγώ τι. Θυμίζουν αρκετά τους Έλληνες σε πάρα πολλά πράγματα. Όσο αναφορά τον ρατσισμό εγώ δεν είδα κάτι το υπερβολικό, βασικά δεν παρατήρησα κάτι από Ιταλούς. Έβγαινα με κάτι παιδιά απο Αφρική και όλα καλά. Μου είπαν όμως πως Νότια που το μορφωτικό επίπεδο είναι σχετικά χαμηλό οι περισσότεροι άνθρωποι (Νάπολη) είναι άξεστοι. Δεν γνωρίζω όμως για να σας πω 100%

Είναι σίγουρα αρκετά έλεγκαντ οι Ιταλοί, προσέχουν πολύ την εμφάνιση και το στυλ τους, ότι στυλ και να έχουν δεν θα σχολιάσουν όμως ποτέ το δικό σου. Είναι διακριτικοί, δεν θα σου κάνουν καμία προσωπική ερώτηση για κανέναν λόγο. Όσο αναφορά το αν οι άντρες είναι πέφτουλες όχι δεν είναι οκ σε φυσιολογικά επίπεδα επικρατεί ένα φλερτ αλλά για να σε πλησιάσει πρέπει να νιώσει πολύ σίγουρος για αυτό. Οι πιο πολλές νέες γυναίκες θα παρατηρήσει κανείς ότι είναι με πιο ώριμους κυρίους (καλά όχι και με 80αρηδες αλλά μέχρι 50 εκεί) Γοητευτικοί βέβαια άντρες δεν ξέρω αν όλες το κάνουν για την οικονομική εξασφάλιση τους γιατί όπως είπα είναι γοητευτικοί άντρες αλλά πρόβλημα τους. 

Οικονομική κρίση:

Η Ιταλία διανύει και εκείνη όπως ένα μεγάλο κομμάτι της Ευρώπης αυτό που λέμε οικονομική κρίση σε καμία περίπτωση όμως όπως η Ελλάδα. Για τους Ιταλούς οι αλλαγές που έχουν γίνει μέσα στην κρίση όπως μου είπαν σε συζητήσεις κυρίως είναι σε φορολογία κ.α μισθοί, συντάξεις κ.τ.λ δεν έχουν πειραχθεί. 

Ζωή στην Ιταλία (για διακοπές):

Δεν θα σας πω πως είναι η πιο οικονομική χώρα να επισκεφτείς αλλά αυτό όπως και σε όλες τις χώρες εξαρτάται με το τι ζωή θες να κάνεις. Εγώ και τον ένα μήνα που έμεινα έκανα μια πολύ καλή ζωή και επισκέφτηκα αρκετές πόλεις. 

Αρχικά τα αεροπορικά εισιτήρια είναι σχεδόν τζάμπα αφού εγώ σε περίοδο ακριβή δηλαδή Αύγουστο μήνα πλήρωσα πήγαινε έλα 68 ευρώ μόνο. Μπορείς όμως να βρεις και από 50 ευρώ, φυσικά εννοείται πως μιλάμε για 2 μήνες ή 1 μήνα πριν. 

Για ξενοδοχεία δεν μπορώ να έχω καθαρή εικόνα διότι εγώ έμενα στην θεία μου αλλά μου είπαν πως βρίσκεις πολύ καλές τιμές. Τα εστιατόρια είναι λίγο ακριβά ανάλογα όμως τι θες εσύ πάνω κάτω όπως εδώ αν και εκεί θα βρεις παραπάνω προσφορές. Τα κλαμπ και γενικά η νυχτερινή ζωή είναι καταπληκτική θα βρεις υπέροχα μαγαζιά με ωραία μουσική ανάλογα τι θες εσύ και το πιο υπέροχο πως οι τιμές στα ποτά ξεκινούν από 4 ευρώ σε ένα καλό μαγαζί. Τα εισιτήρια σε μέσα μεταφοράς είναι λίγο τσιμπημένα σε σχέση με εδώ. Αν καπνίζετε καλό θα είναι να κάνετε καπνό γιατί εκεί είναι πολύ πιο οικονομικοί από όσο εδώ σε αντίθεση με τα πακέτα που είναι πανάκριβα. Τέλος σε εσωτερικούς χώρους απαγορεύεται το κάπνισμα.

Φαγητό:  





    
Να ξέρετε πως αυτά είναι πολύ λίγα μπροστά σε αυτό που ζούσα καθημερινά. Απίστευτες γεύσεις τυριά, αλλαντικά όλα. Σίγουρα θα χορτάσετε και θα ευχαριστηθείτε πολύ καλό φαγητό. Πέρα από όλα τα γνωστά πίτσα και μακαρόνια καλό θα ήταν να πάτε παραπέρα και να δείτε γενικά την κουζίνα τους. Τα γλυκά επίσης τέλεια εκτός απο τα παγωτά που δεν το πίστευα ότι μπορούσαν να είναι τόσο ωραία. Επίσης οι φούρνοι τους Χριστέ μου κόλαση! Μόνο αυτό θα σας πω να πάτε Ιταλία μόνο για τους φούρνους.

Βενετία-Μπέργκαμο-Μιλάνο-Βάστο:




Δεν θα γράψω για όλα τα μέρη που είδα άλλα μόνο για όσα θεωρώ πιο σημαντικά γιατί το κείμενο έχει ήδη βγει τεράστιο. Η Βενετία λοιπόν ήταν το κάτι άλλο η φωτογραφίες πραγματικά δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτυπώσουν την ομορφιά της απλά ήμουν με το στόμα συνέχεια ανοιχτό. 


Το Μπέργκαμο εξίσου υπέροχο διαφορετική ομορφιά, υπέροχοι ναοί που μην νομίζετε ότι δεν θα έλεγα για τις εκκλησίες ήταν πανέμορφες η αρχιτεκτονική όλης της χώρας ήταν καταπληκτικοί. Μια βόλτα στην αρχαία πόλη του Μπέργκαμο αρκεί για να καταλάβετε.





Το Μιλάνο είναι και αυτό αρχιτεκτονικά υπέροχο, θα δείτε εκεί τι πάει να πει χλιδή με μια γρήγορη ματιά όλη η μόδα παγκόσμια από εκεί ξεκινάει άλλωστε οπότε είναι λογικό να υπάρχουν πανάκριβα καταστήματα και όλοι οι γνωστοί οίκοι. Πάντως εάν θέλετε να επισκεφτείτε το Ντουόμο να έχετε προνοήσει να έχετε 12 ευρώ για το εισιτήριο που περιλαμβάνει και είσοδο στο μουσείο του ναού. Σίγουρα θα εντυπωσιαστείτε έχω κουραστεί να το λέω.


Τέλος το Βάστο είναι μια παραθαλάσσια περιοχή νότια στην Ιταλία 2 ώρες μακριά απο την Ρώμη (στην οποία θα πάω την επόμενη φορά) οι παραλίες ήταν πολύ όμορφες και καθαρές. Βέβαια εγώ πήγα σε μη οργανωμένες οι οποίες ήταν υπό προστασία λόγο της φυσικής ομορφιάς που είχαν. Μπορεί να ήταν κουραστικό να ανεβαίνεις βουνά, πεδιάδες για να τις ανακαλύψεις χωρίς αυτοκίνητο το οποίο μέχρι ένα σημείο πήγαινε αλλά άξιζε 100% οι εικόνες θα μου μείνουν αξέχαστες. Όσο για την πόλη το βράδυ ήταν γεμάτη με μπαράκια στην παραλία, νέο κόσμο, φωτιές στην παραλία και πυροτεχνήματα. Εκεί έμεινα 1 εβδομάδα.


Θα σας βάλω μπόνους και κάποιες άλλες φωτογραφίες απο περιοχές που δεν ανέφερα για ν μην σας κουράσω. Η Ιταλία δεν περίμενα να είναι τόσο μαγευτική και όμως ήταν προτείνω σε όλους λοιπόν να πάνε ή να μπει στα σχέδια τους. Εγώ πάντως δεν θα χάσω ευκαιρία και θα ξανά να πάω σύντομα.







                                                                                 Φιλάκια Σάρα



Γυμνασιακή μουσική λίστα





Καλησπέρα φίλες και φίλοι. Σήμερα δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο. Θα σας παραχωρήσω απλά τη λίστα που αναφέρω και στον τίτλο η οποία σημάδεψε αυτή την εποχή. Με αφορμή τα χθεσινα flashbacks  που είχα με τα αλάνια μου, σας παρουσιάζω λίγο καρκίνο. Βέβαια δεν θα σας τον παρουσιάσω με χρονική σειρά.

Λοιπόν! Αρχίζουμε από τη μπάντα που σημάδεψε τόσο την παιδική μου ηλικία, όσο και την εφηβική. Δεν μπορούν να είναι άλλοι πέρα από τους Linkin Park. Το παρακάτω κομμάτι ήταν ένα από τα αγαπημένα του Hybrid Theory.



Προχωράμε στους Tokio Hotel οι οποίοι δεν μου άρεσαν ως μπάντα και ούτε είχα ξεσκιστεί να ακούω ολόκληρα κομμάτια. Απλώς ήταν μόνο δύο τραγουδάκια τους που ήταν ό,τι πρέπει για ένα γυμνασιάκι.

ορίστε (καθόλου αναμενόμενο)

και ορίστε




Προχωράμε με λίγο ακόμα καρκινούλη και φυσικά αυτός ο παραπάνω καρκινούλης μόνο από τους Brokencyde.




Συνεχίζουμε με Framing Hanley!




Γκλαμουράτοι παίρνουν την επόμενη θέση. Cinema Bizarre



 Δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι Bullet for my valentine.



Flyleaf!



Three days grace και μαλιστα ήταν 2οι στο top-5 μου με μπάντες.




Πάμε στις θεούλες. Αν και θα έπρεπε να βάλω το buttons, αυτό ήταν ένα κομμάτι, που όσο χαζό και να είναι, μου πρόσδιδε αυτοπεποίθηση.




Έρχεται Gagaρα! <3 To παρακάτω το είχα και ως calling tune.



The Veronicas. Το αγαπημένο δίδυμο που εξαφανίστηκε.
 



It's Britney bitch



Έπειτα έρχεται η τύπισσα που την πήδηξε ένα φάντασμα.



MGMT. Δεν χρειάζεται να πω άλλα.



Basshunter



Καιτούλα με 3OH!3



Μαντάνα, Τζαστινούκος και Timbaland




Christina Αγκιουλέρα.






Ντάξει τον James Morrison από αυτό το κομμάτι τον έμαθα.+Νελάρα.



Αβρόλα Λαβί



Φυσικά The Rasmus


Kwan



Και οπωσδήποτε Taylor Swift!



Αν συνεχίσω θα έχω τον ατελείωτο, οπότε κάπου εδώ σας αφήνω.

Δική σας, Αγγελίνα

















 

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Η επιστροφή



Καλησπέρα, καλησπέρα τι κάνετε; πως είστε; Έχουμε να τα πούμε αρκετό καιρό η ευθύνη νομίζω ήταν πιο πολύ δική μου αφού έλειπα σε διακοπές σχεδόν ένα μήνα. Συγγνώμη λοιπόν αν σας λείψαμε τόσο πολύ που δεν αντέχατε 😂😂😂 Καλά σκάω! Λοιπόν ελπίζω όλοι να περάσατε ένα όμορφο καλοκαίρι, να ξεκουραστήκατε και να είστε έτοιμη να αντιμετωπίσετε το κάθε τι. 

Βγήκαν και οι βάσεις όποτε εύχομαι σε όλα τα παιδιά μέσα από την καρδιά μου να πέρασαν στις σχολές που ήθελαν πραγματικά να μπουν. Σε όσους πάλι δεν το κατάφεραν παιδιά κουλ να ξέρετε πως έχετε πολλές επιλογές να κάνετε αυτό που θέλετε απλά βρείτε τον τρόπο. 😉

Σε αυτό το κείμενο δεν θα σας πω και τίποτα το ιδιαίτερο πέρα από το πως πέρασε το καλοκαίρι μου. Οπότε αν βαριέστε κάτι τέτοιο λυπάμαι. 

Αυτό το καλοκαίρι είχε ξεκινήσει κάπως καλά, βασικά άκυρο καθόλου καλά απλά ήθελα πολύ να πάει καλά. Γενικά από πέρσι έχω κουραστεί με αρκετά πράγματα ψυχολογικά και είχα πολύ ανάγκη να μην κάνω τίποτα και απλά να νιώσω ελεύθερη από όλα αυτά. 

Ήξερα πως θα πάω Ιταλία μήνες πριν αλλά δεν το πίστευα μέχρι και την τελευταία στιγμή, δεν έχω και άδικο η γυναίκα αφού κάθε φορά κάτι μου χαλάει τα σχέδια, αρχικά να αναφέρω πως η Ιταλία δεν ήταν ποτέ προορισμός ζωής αλλά έγινε αυτό είναι το μόνο σίγουρο. 

Έφτασε λοιπόν η μέρα να ταξιδέψω μόνη μου.  Εγώ μόνη μου; Εγώ; Στο τεράστιο αεροδρόμιο; Μπορείτε να φανταστείτε πόσο φοβισμένη ήμουν όχι για το αεροπλάνο αλλά για το αεροδρόμιο και την μοναξιά. Με τα πολλά όμως και με 6 ώρες καθυστέρηση έφτασα στον προορισμό. Με το που πάτησα το πόδι Ιταλία ερωτεύτηκα δεν ξέρω ο αέρας, η ατμόσφαιρα όλα.

Ήταν να κάτσω 12 μέρες και έκατσα 23...Δεν θα σας πως την εμπειρία μου από εκεί γιατί θέλω να το κάνω στο επόμενο κείμενο με φωτογραφικό υλικό. Νομίζω όμως πως ήδη έχετε καταλάβει πως ήταν ΥΠΈΡΟΧΑ!!! 

Αυτά λοιπόν για τώρα ένα κείμενο αστραπή γιατί αν έβαζα όλα αυτά στο επόμενο θα έβγαινε τεράστιο όχι πως θα είναι μικρό αλλά ότι μπορώ να μαζέψω το μαζεύω. 

Φιλάκιααααααααα 💜💜💜





                                                                                       Σάρα Βράπη